قلب مصنوعی

تاریخچه

در سال۱۹۸2،Paul Winchel  نمونه اولیه‌ای از یک قلب مصنوعی را طراحی‌کرد، اما استفاده از آن در بدن یک انسان کاری مخاطره‌آمیز به‌نظر می‌رسید. در نهایت جراح متبحری به نام دکتر William Devries از دانشگاه Utah آمریکا تصمیم به انجام این پیوند گرفت. او این دستگاه را Jarvik-۷ نامید. این نخستین ماشینی بود که می‌توانست به‌طور دائم جایگزین قلب شود. بیمار دریافت‌کننده پیوند، دندانپزشکی ۶۱ ساله به نام Barney Clark بود. شانس زندگی او در صورت عدم دریافت پیوند، کمتر از سی روز پیش‌بینی می‌شد. جراحی با موففیت انجام‌شد و کلارک ۱۱۲ روز زنده ماند.

یکی از ویژگی‌های Jervik-۷، به‌کارگیری نوعی فلز مخصوص در حفرات داخلی آن بود. خون در برخورد با این نوع فلز منعقد می‌شد و لایه‌ای در داخل حفرات تشکیل می‌داد. این امر سبب تسهیل حرکت خون در قلب می‌شد.

عملکرد Jarvik-۷همانند پمپ هوا طراحی شده‌بود و برخلاف مدل پیشرفته امروزی، لازم بود چندین رشته سیم از بدن بیمار بیرون بیاید و به منبع نغذیه خارجی متصل شود. طبیعی‌ترین پیامد این طراحی، بروز عفونت‌های متعدد در محل عبور سیم‌ها از پوست بود. پیش از توقف تولیدJarvik-۷، در چندین بیمار دیگر نیز، از آن استفاده شد، اما به‌علت بروز مشکلات فنی نظیر خطاهای مکانیکی و حجم بسیار بزرگ دستگاه، تولید آن متوقف شد.

دو کشف اساسی، در تولید قلب‌های مصنوعی مدرن نقشی کلیدی داشتند؛ مورد اول تولید پوریه ضدانعقاد است که در لایه بیرونی قلب مصنوعی استفاده می‌شود و احتمال پس‌زده‌شدن آن را از سوی سیستم ایمنی و بافت‌های اطراف به حداقل می‌رساند. کشف مهم دیگر، اختراع سیستم منبع تغذیه قابل کاشت درون بدن است که هیچ‌گونه حرارتی در بافت‌های اطراف خود ایجاد نمی‌کند. این دو کشف از ابداعات فردی به نام Hiroaki Harusaki است.

این دو ویژگی به همراه ده‌ها تکنولوژی دیگر، در قالب یک مدل قلب مصنوعی با نام AbioCor ارائه شده‌است. این مدل در سال ۲۰۰۱ برای نخستین‌بار به‌کارگرفته‌شد و در سال ۲۰۰۴ با رسیدن به حد نصاب‌های لازم، مجوز FDA را دریافت کرد. ۸۶درصد از بیماران دریافت‌کننده AbioCor بیش‌از یک سال و ۶۴درصد بیش‌از ۵ سال شانس زندگی یافتند.


نحوه عملکرد قلب مصنوعی

قلب انسان به‌طور میانگین خون را با نرخ ۶۰ تا ۱۰۰ بار در دقیقه پمپاژ می‌کند. قلب در دو مرحله عمل می‌کند:

    در مرحله اول، دهلیزهای راست و چپ به‌طور هم‌زمان منقبض می‌شوند و خون را به ترتیب به بطن‌های راست و چپ قلب می فرستند.

    در مرحله دوم، بطن‌ها منقبض می‌شوند و خون را به ریه‌ها توسط بطن راست و توسط بطن چپ به سایر نقاط بدن هدایت می‌کنند.


پس از آن عضلات قلب تا تپش بعدی استراحت می‌کنند. در این فاصله قلب دوباره از خون پر می‌شود.

در بیمارانی که از قلب مصنوعی جدید استفاده می‌کنند، قلب مصنوعی جایگزین بطن‌ها می‌شود و دهلیزها هنوز در جای خود باقی‌مانده‌اند. بنابراین در مرحله اول از فرایند پمپاژ خون، همچنان دهلیزهای قلب طبیعی، به‌طور هم‌زمان منقبض می‌شوند و خون را به خارج از قلب می‌فرستند. اما مرحله دوم متفاوت با قلب طبیعی انجام می‌شود. از آنجا که نحوه طراحی قلب مصنوعی به صورتی است که در هر لحظه خون را تنها به یکی از دو بطن می‌فرستد، ابتدا خون به ریه‌ها فرستاده، سپس به سایر نقاط بدن پمپ می‌شود. قلب مصنوعی قادر است خون را با نرخ ده لیتر در دقیقه پمپ کند که برای فعالیت‌های روزانه کافیست.


اجزای قلب مصنوعی

قلب مصنوعی AbioCor از جنس تیتانیوم و پلاستیک است و چهار بخش زیر را به هم متصل می‌کند:

    دهلیز راست

    دهلیز چپ

    آئورت

    شریان ریوی

مکانیسم عملکرد دستگاه بسیار شبیه به یک پمپ هیدرولیک است. در این نوع از پمپ‌ها، مایع هیدرولیک فشار را از نقطه‌ای به نقطه دیگر منتقل می‌کند. برای درک بهتر عملکرد قلب مصنوعی، نحوه کار اجزای مختلف آن را بررسی می‌کنیم:

    پمپ هیدرولیک:

عملکرد این قطعه همانند پمپ هیدرولیک صنعتی است. نوعی ماده غیرقابل‌فشرده‌سازی در این پمپ جریان دارد که نیروی اعمال‌شده را از یک نقطه به نقطه دیگر می‌فرستد.

    دریچه ورودی:

این دریچه برای جریان‌یافتن مایع هیدرولیک از یک قسمت به قسمت دیگر، باز و بسته می‌شود. هنگامی‌که مایع به سمت راست حرکت می‌کند، خون از درون بطن مصنوعی به ریه‌ها پمپ می‌شود و هنگامی‌که مایع به سمت چپ می‌رود، خون به سایر نقاط بدن فرستاده‌می‌شود.

   


 سیستم انتقال انرژی به صورت بی‌سیم:

این سیستم به نام Transcutaneus Energy Transfer انتقال انرژی از درون پوست، خوانده‌می‌شود. اجزای تشکیل‌دهنده آن دو سیم‌پیچ داخلی و خارجی هستند. این دو سیم‌پیچ انرژی را از یک باتری خارجی می‌گیرند و از طریق القای الکترومغناطیسی آن را به باتری داخلی و واحد کنترل می‌فرستند.

    باتری داخلی:

یک باتری قابل شارژ است که در داخل شکم بیمار ایمپلنت می‌شود. باتری داخلی ۳۰ تا ۴۰ دقیقه وقت در اختیار بیمار قرارمی‌دهد تا بتواند فعالیت‌هایی نظیر حمام‌کردن را که در طی آن‌ها مجبور به جداکردن باتری خارجی است، انجام بدهد.

    باتری خارجی:

این باتری روی یک کمربند قرار می‌گیرد و به دور کمر بیمار بسته‌می‌شود. قابل شارژ است و ۴ تا ۵ ساعت کار می‌کند.

    واحد کنترل

این ابزار الکترونیکی کوچک در جداره شکم بیمار کارگذاشته‌می‌شود و به کنترل نحوه پمپاژ قلب و ریتم قلبی اختصاص دارد. وزن کلی دستگاه در حدود ۲ پوند (۰.۹ کیلوگرم) است.


مراحل جراحی

پیوند قلب مصنوعی، جراحی بسیار ظریفی است. نه‌تنها جراح باید دو بطن راست و چپ را از قلب بیمار جدا کند، بلکه باید یک شیء خارجی را در قفسه سینه کار بگذارد. در طی جراحی، بیمار موقتاً به پمپ مصنوعی قلب و ریه متصل می‌شود تا قلب از تپش بایستد و جراحی میسر شود. قلب مصنوعی به وسیله صدها بخیه به دهلیزهای قلب طبیعی وصل می‌شود و جراح برای پوشاندن بخیه‌ها از یک لایه بافت مصنوعی استفاده می‌کند. تعداد پرسنل حاضر در پیوند قلب مصنوعی معمولاً بسیار زیاد است. علاوه‌بر دو جراح زبده و دستیارانشان، چندین متخصص و تیم پرستاری به کنترل شرایط می‌پردازند.

مراحل به این شرح هستند:

  1. جای‌گذاری سیم‌پیچ داخلی در شکم
  2. بازکردن جناغ سینه و اتصال دستگاه پمپ قلب و ریه (در این مرحله قلب از تپش می‌ایستد و خون بیمار از طریق دستگاه پمپ می‌شود.)
  3. جداسازی بطن‌های قلب طبیعی( دهلیزها جدا نمی‌شوند.)
  4. استفاده از یک مدل پلاستیکی برای تعیین محل دقیق قرارگیری قلب مصنوعی
  5. بریدن بافت‌های مصنوعی در اندازه‌های مطلوب و بخیه‌زدن آن‌ها به آئورت و شریان ریوی
  6. قلب مصنوعی وارد قفسه سینه می‌شود و اتصالات آن با شریان ریوی، آئورت، و دهلیزهای راست و چپ برقرار می‌شود.
  7. تخلیه کامل هوای داخل دستگاه
  8. جداسازی بیمار از پمپ قلب و ریه
  9. حصول اطمینان از صحت عملکرد قلب
  10. بستن قفسه سینه

شرایط دریافت پیوند

کاندیداهای دریافت قلب مصنوعی معمولاً “بیمارترین بیماران” هستند؛ یعنی در شدیدترین حالت ناراحتی قلبی به‌سرمی‌برند. پیوند قلب مصنوعی تنها هنگامی انجام می‌شود که کاندیدای پیوند حائز تمامی شروط زیر باشد: 

  • در      حادترین مرحله بیماری قلبی باشد.
  • امید      به زندگی در وی کمتر از ۳۰      روز برآورد شده‌ باشد.
  • هیچ      امکانی برای دریافت قلب طبیعی وجودنداشته‌باشد.
  • هیچ      راه درمانی جایگزین در دسترس نباشد.
  • سایز      قفسه سینه بیمار با ابعاد قلب مصنوعی همخوانی داشته‌باشد. این شرط از طریق      عکس برداری CAT Scan و      X-Ray بررسی می‌شود. عکس‌های بدست‌آمده      با استفاده از یک برنامه کامپیوتری به نام CAD برای نوعی اندازه‌گیری مجازی، بازسازی می‌شوند. این نرم‌افزار      قلب طبیعی را به صورت مجازی حذف می‌کند و AbioCor را مجازاً در قفسه سینه قرارمی‌دهد و درصورت همخوانی      ابعاد، اجازه پیوند داده‌می‌شود.


قبل از عمل

قبل از آنکه یک قلب مصنوعی کامل در سینه شما قرار داده شود، احتمالاً حدود یک هفته در بیمارستان خواهید ماند تا مقدمات لازم برای عمل جراحی، انجام گیرد. ممکن است از قبل به‌منظور درمان نارسایی قلبی در بیمارستان بوده باشید.

در طول این مدت اطلاعاتی در مورد قلب مصنوعی و چگونگی زندگی کردن با این وسیله به شما ارائه می‌شود. پزشکان شما باید اطمینان حاصل کنند که بدن شما از قدرت کافی برای انجام عمل جراحی برخوردار است. اگر پزشکان معتقدند که بدن شما بیش‌ازحد ضعیف است، ممکن است لازم باشد که تا قبل از انجام عمل، مواد غذایی اضافه‌ای از طریق یک لوله مخصوص به شما خورانده شود.

همچنین آزمایش‌هایی بر روی شما انجام می‌شود تا از آمادگی شما برای انجام جراحی اطمینان حاصل شود. این آزمایش‌ها شامل موارد زیر است:

    سیتی اسکن قفسه سینه

    آزمایش خون

    رادیوگرافی قفسه سینه

    نوار قلب


حین عمل جراحی

جراحی قلب مصنوعی یک عمل سخت و پیچیده است که ممکن است بین ۵ تا ۹ ساعت زمان ببرد. برای انجام این عمل به تعداد زیادی متخصص و دستیار نیاز است. در زمان انجام جراحی ممکن است تا ۱۵ نفر در داخل اتاق عمل مشغول به کار باشند.

یک لوله تنفسی از راه گلو در داخل نای شما قرار داده می‌شود. این لوله به یک دستگاه تهویه (دستگاهی که به تنفس کمک می‌کند) متصل است.

یک برش در قسمت مرکز و پایین قفسه سینه ایجاد می‌شود. سپس استخوان سینه شما بریده‌شده و قفسه سینه باز می‌شود تا جراح بتواند به قلب شما دسترسی داشته باشد.

سپس با استفاده از داروهای مخصوصی، ضربان قلب شما متوقف می‌شود. به‌این‌ترتیب جراح می‌تواند درحالی‌که هنوز قلب در داخل سینه قرار دارد، بر روی آن کار کند. در طول مدت عمل جراحی، یک دستگاه بای‌پس قلبی ریوی، جریان خون غنی از اکسیژن را در سراسر بدن شما حفظ می‌کند.

جراحان، بطن‌های قلب شما را برمی‌دارند و قلب مصنوعی را به محفظه‌های بالایی قلب متصل می‌کنند. هنگامی‌که همه‌چیز به‌درستی متصل شد، دستگاه بای‌پس قلبی ریوی خاموش می‌شود و قلب مصنوعی شروع به پمپاژ خون می‌کند.


پس از عمل

دوره بهبودی در بیمارستان:

مدت زمان لازم برای بهبودی بعد از عمل جراحی قلب مصنوعی تا حد زیادی به شرایط شما در زمان قبل از عمل بستگی دارد. بعد از انجام عمل قلب مصنوعی، ممکن است به مدت یک ماه یا بیشتر در بیمارستان بستری باشید.

شما بعد از عمل جراحی، بلافاصله به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل خواهید شد. یک لوله وریدی (IV) در داخل یکی از سیاهرگ‌های بازوی شما قرار داده می‌شود تا از طریق آن مواد غذایی و مایعات به شما داده شود. یک لوله هم به قسمت مثانه شما متصل می‌شود تا ادرار از طریق آن دفع شود.

بعد از گذشت چند روز، که زمان دقیق آن به‌سرعت بهبودی بدن شما بستگی دارد، شما به یکی از اتاق‌های بخش عمومی بیمارستان منتقل می‌شوید.

پرستاران و متخصصان درمان فیزیکی به شما کمک می‌کنند که با افزایش تدریجی فعالیت‌های فیزیکی خود، قدرت طبیعی بدن خود را به دست آورید. همچنین به شما آموزش داده می‌شود که چگونه در منزل از قلب مصنوعی خود محافظت کنید.

ترخیص از بیمارستان:

شدت فعالیت:

هنگامی‌که بعد از عمل جراحی قلب مصنوعی از بیمارستان مرخص می‌شوید، احتمالاً می‌توانید فعالیت‌های فیزیکی بیشتری نسبت به گذشته انجام دهید. برای مثال می‌توانید از رختخواب بیرون بیاید، لباس بپوشید و در اطراف منزل راه بروید. حتی ممکن است بتوانید رانندگی کنید. میزان فعالیتی که برای شما بی‌خطر و سالم باشد، توسط تیم مراقبت‌های پزشکی شما تعیین خواهد شد.

استحمام:

اگر شما یک قلب مصنوعی از نوع آبیوکور دارید، می‌توانید تا وقتی‌که این وسیله شارژ داشته باشد، به‌طور عادی دوش بگیرید یا حتی شنا کنید.

اگر قلب مصنوعی شما از نوع کاردیووست باشد، قبل از آنکه بتوانید حمام کنید باید مطمئن شوید لوله‌هایی که از طریق شکم شما وارد شده‌اند، خیس نمی‌شوند. تیم مراقبت‌های پزشکی شما، نحوه انجام این کار را به شما آموزش می‌دهد.

مراقبت از قلب مصنوعی:

اگر قلب مصنوعی شما از نوع آبیوکور باشد، باید آن را با استفاده از شارژر مغناطیسی مخصوص، شارژ کنید. وقتی‌که شارژ شد می‌توانید هر فعالیتی که باعث ایجاد ناراحتی برای شما نشود (طبق توصیه پزشک)، انجام دهید.

اگر قلب مصنوعی شما از نوع کاردیووست باشد، به یک منبع نیروی خارجی متصل شده است که به آن درایور گفته می‌شود. درایور یک وسیله قابل‌حمل است که می‌توانید هنگام راه رفتن یا فعالیت کردن، آن را همراه خود داشته باشید.

تغذیه و ورزش:

در زمان نقاهت بعد از جراحی قلب مصنوعی، داشتن تغذیه خوب و سالم اهمیت بسیار زیادی دارد. پس باید با مشورت تیم مراقبت‌های بهداشتی خود، یک برنامه غذایی سالم برای این مدت آماده کنید.


مراقبت‌های جاری

اگر قلب مصنوعی از نوع آبیوکور داشته باشید، تیم مراقبت‌های بهداشتی شما می‌تواند آن را از دور چک کند. یعنی اگر شما فکر می‌کنید که این دستگاه مشکلی دارد، می‌توانید وضعیت آن را از طریق اتصال به یک کامپیوتر متصل به اینترنت کنترل کنید.

کامپیوتر داده‌های موردنظر را به تیم پزشکی شما منتقل می‌کند و به‌این‌ترتیب آن‌ها می‌توانند عملکرد قلب مصنوعی شما را ببینند. ممکن است برای برخی از مشکلات لازم باشد که شخصاً به پزشک معالج خود مراجعه کنید.

قلب مصنوعی نوع کاردیووست را نمی‌توان از دور چک کرد. تیم معالج شما، هشدارها و علائم لازم در مورد نحوه کار آن را در اختیار شما می‌گذارند. اگر این خطاها و علائم را مشاهده کردید یا احساس بیماری داشتید، باید بلافاصله به پزشک خود مراجعه کنید.

توان‌بخشی قلبی:

ممکن است تیم مراقبت‌های بهداشتی شما برایتان توان‌بخشی قلبی تجویز کند. این روش شامل یک برنامه پزشکی تحت نظارت است که به سلامتی و تندرستی افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی کمک می‌کند.

داروها:

تا زمانی که شما از قلب مصنوعی استفاده می‌کنید باید برای جلوگیری از تشکیل لخته‌های خونی خطرناک، از داروهای رقیق‌کننده خون استفاده کنید. همچنین لازم است داروهایی برای پیشگیری از بروز عفونت، مصرف کنید. توجه داشته باشید که همه داروهای خود را طبق دستور پزشک مصرف کنید و هرگونه عوارض جانبی ناشی از آن‌ها را به پزشک خود گزارش دهید.

مسائل احساسی:

با تیم مراقبت‌های بهداشتی خود در مورد حس و حال خود صحبت کنید. صحبت کردن با یک مشاور حرفه‌ای هم می‌تواند مفید باشد. اگر خیلی افسرده هستید، ممکن است پزشک برای شما دارو یا درمان‌های دیگری تجویز کند که باعث بهبود کیفیت زندگی شما شود.


منابع :

https://fa.wikipedia.org

http://drmehdikarimi.com

http://drgalb.ir

http://www.hidoctor.ir


چرا باید از قلب مصنوعی استفاده کرد؟

در مواردی که نارسایی قلبی به قدری حاد است که که قلب توانایی پمپاژ خون را نداشته باشد باید از قلب مصنوعی استفاده کرد.


آیا می توان به روش درمان قلب مصنوعی اعتماد کرد؟

بله، این تکنولوژی در سال های اخیر تا حدود زیادی پیشرفت کرده است و احتمال خطا یا ناکارایی در آن بسیار کم است.


یک قلب مصنوعی چگونه کار می‌کند؟

بسته به اینکه کدام سمت قلب باید مورد پشتیبانی و کمک قرار بگیرد؛ خون از دهلیز راست یا چپ وارد قلب مصنوعی می‌شود (حفره‌های گیرنده خون) سپس خون به داخل آئورت (سرخرگ اصلی بدن) یا عروق ریوی (شریان ریوی) پمپ می‌شود. قلب مصنوعی با قدرت الکتریکی یا هوای فشرده کارمی کند. یک کابل نازک از حفره‌های پمپ کننده خون به جعبه کنترل که تنظیم کننده عملکرد پمپ است وصل می‌شود. جعبه کنترل می‌تواند جعبه‌ای بزرگ روی شاسی چرخدار باشد که بیرون بدن قرار می‌گیرد و وقتی که در اطراف بیمارستان حرکت می‌کنید باید آن را با خود حمل کنید. همچنین می‌تواند بسیار کوچک‌تر با باطری‌های قابل اتصال باشد که به وسیله یک کمربند یا یک جلیقه روی بدن پوشیده می‌شود. جعبه کنترل کوچک‌تر نسبت به جعبه‌های بزرگ کنترل، در هنگام حرکت آزادی بیشتری به شما می‌دهد. همچنین با استفاده از این نوع جعبه کنترل، شما امکان ترک بیمارستان را خواهید داشت.


آیا من به یک قلب مصنوعی نیاز دارم؟

اگر شما به نارسایی قلبی مبتلا هستید و قلب شما قادر به پمپاژ خون کافی به نقاط مختلف بدن نیست، ممکن است به یک قلب مصنوعی نیاز داشته باشید.

ممکن است به هر یک از دلایل زیر قلب شما از کار بیفتد:

    بیماری‌های ماهیچه قلب مانند کاردیومیوپاتی

    بیماری‌های عروق کرونری قلب (بیماری‌های مربوط به عروق قلب) که باعث حمله شدید قلبی یا حتی چیزی فراتر از آن یعنی عفونت شدید قلبی می‌شود.

    میوکاردیت که یکی از بیماری‌های نادر قلبی است.

پزشک ممکن است برای کمک به تقویت و بهبود عملکرد قلب شما داروهایی تجویز کند؛ اما اگر داروها باعث بهبود نارسایی شدید قلبی شما نشد، شما به انجام عمل پیوند قلب نیاز پیدا خواهید کرد. اگر شما به نارسایی شدید قلبی مبتلا شدید، متخصص قلب به شما توصیه خواهد کرد که تا زمان پیدا شدن یک قلب اهدایی از قلب مصنوعی استفاده کنید. وقتی که قلب اهدایی مناسب پیدا شد و شما آمادگی انجام عمل پیوند قلب را داشتید آنگاه قلب مصنوعی در هنگام عمل پیوند قلب از بدن شما جدا می‌شود. اکثر قلب‌های مصنوعی تا زمان پیدا شدن قلب اهدایی مورد استفاده قرار می‌گیرند. البته تعداد کمی از بیماران هم که آمادگی عمل پیوند قلب را ندارند به صورت دائمی از قلب مصنوعی استفاده می‌کنند.


برای چه مدت زمانی قلب مصنوعی در بدن می‌ماند؟

اگر شما فقط تا زمانی که قلب اهدایی مناسب پیدا شود از قلب مصنوعی استفاده می‌کنید، قلب مصنوعی شما معمولاً تا زمان انجام عمل پیوند قلب به کار ادامه خواهد داد. این مدت زمان ممکن است از چند هفته تا بیش از یک سال طول بکشد. اگر شما به این دلیل که آمادگی انجام عمل پیوند قلب را ندارید می‌خواهید از قلب مصنوعی به صورت مادام العمر استفاده کنید، این قلب مصنوعی برای چندین سال در بدن شما باقی مانده و به کار خود ادامه خواهد داد.


پیش از دریافت قلب مصنوعی چه باید کرد؟

قبل از استفاده از قلب مصنوعی، باید آزمایشات دقیقی روی شما صورت گیرد تا پزشک شما مطمئن شود که آمادگی استفاده از قلب مصنوعی و در غالب موارد آمادگی عمل پیوند قلب آتی را دارید. اگر شما مشکلات پزشکی دیگری مانند بیماری‌های کلیوی، بیماری‌های ریوی، بیماری‌های مرتبط با کبد، عفونت یا سرطان دارید شاید برای استفاده از قلب مصنوعی گزینه مناسبی نباشید.


آیا استفاده از قلب مصنوعی عوارض جانبی دارد؟

قلب مصنوعی بسیار قابل اعتماد و اطمینان است و احتمال بروز خطاهای مکانیکی در آنها بسیار نادر است. در صورت استفاده از قلب مصنوعی عوارض جانبی احتمالی شامل خونریزی و عفونت است. همچنین ارگان‌های اصلی بدن نظیر کلیه‌ها، کبد و ریه‌ها هم ممکن است دچار نارسایی شوند اما این از کار افتادگی این ارگان‌ها قبل از اینکه شما از قلب مصنوعی استفاده کنید شروع شده است. هر فردی که از قلب مصنوعی استفاده می‌کند باید از داروهای رقیق کننده خون (ضد انعقاد خون) استفاده نماید. مصرف این داروها از شکل گیری لخته خون که احتمال دارد در مغز اتفاق بیفتد و باعث سکته مغزی شود پیشگیری می‌کند. هر کسی که از قلب مصنوعی استفاده می‌کند لزوماً برای دریافت قلب اهدایی و عمل پیوند قلب آمادگی پیدا نخواهد کرد. برخی افراد به دلیل بروز عوارض فوق الذکر از دنیا می‌روند. این بسیار نادر خواهد بود که قلب فرد به اندازه‌ای بهبود یابد که قلب مصنوعی وی برداشته شود بدون اینکه به عمل پیوند قلب نیاز داشته باشد.


منبع:

http://drmehdikarimi.com



موردی جهت نمایش وجود ندارد